Waarom de meeste infraroodverwarmers gewoon ophouden te werken
Hebt u zich ooit afgevraagd waarom zoveel kant-en-klare infraroodverwarmers juist op de plek waar de draden met elkaar verbonden zijn, stoppen met werken?
Het gebeurt meestal als volgt: u plaatst de verwarmer op een vochtige plek. Er kondigt zich vocht aan. Vervolgens wordt de lamp steeds blootgesteld aan extreme hittecycli. De isolatie wordt broos, er ontstaan barsten – en plotseling heeft u een kortsluiting.
Het probleem met ‘goed genoeg’ isolatie
Ik zie dit vaak bij goedkope producten. Ze maken gebruik van eenvoudige siliconen of goedkope hittebestendige materialen.
Het probleem is dat kwartstubes en koperdraden niet op dezelfde manier uitzetten en krimpen. Ze werken tegen elkaar in. Uiteindelijk ontstaat er een klein spleetje. Dat is al voldoende voor vocht en stof om zich naar binnen te bewegen.
Om een IP44-classificatie te bereiken, kunt u de draden niet zomaar insmeren met een smeermiddel en hopen op het beste. Wij gebruiken een proces dat is ontwikkeld door de fabrikant zelf.
In feite gebruiken we harsen die bestand zijn tegen hoge temperaturen. Deze harsen hechten chemisch aan de isolatie, waardoor er een strakke, luchtdichte afsluiting wordt gecreëerd. Dit voorkomt dat water zich naar binnen kan bewegen richting de verhittingselementen.
Echte vakmanschap versus massaproductie
Goedkope fabrieken geven prioriteit aan snelheid. Ze gebruiken lijm die na een paar honderd uur begint te carboniseren en uiteindelijk afbreekt. Zodra deze lijm in stof verandert, blijven de draden blootgesteld aan de omgevingsfactoren.
Wij doen het op een andere manier. We gebruiken een meergestapelig droogproces. Het doel is een afsluiting die stevig genoeg is om water tegen te houden, maar flexibel genoeg om mee te bewegen met het metaal. Hierdoor zal uw verbinding niet beschadigen of kortsluiten. Het werkt gewoon.
Één ding om in gedachten te houden
Er is een compromis. Omdat de isolatie zo stevig is, zijn de leidingen wat stijver. U kunt ze niet zomaar in een scherpe hoek buigen, zoals u dat wel zou doen met ongeïsoleerde draden. Anders kan de isolatielaag breken.
Wanneer u de draden in het chassis insteekt, geef ze dan een bredere, zachtere bocht. Uw apparatuur zal u hier dankbaar voor zijn.